Tranzistor.gr

[.] The National + St. Vincent Live @ Dachau, 14- 07-2010

Live

Οι περισσότερες συναυλίες που έχω πάει στο εξωτερικό είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά αυτό που συνέβη στο Dachau την ζεστή εκείνη βραδιά της 14ης Ιουλίου δεν το περίμενε κανείς. Είχα ξαναπάει στο Dachau αλλά όχι στο χωριό, μόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Φαντάσου κάτι σαν την Αράχωβα, με γραφικά σπίτια, στενά σοκάκια και τα σχετικά.

Στην πλατεία λοιπόν του χωριού (γιατί σαν μεγάλο χωριό ήταν), ακριβώς απέναντι από την μεγαλειώδη εκκλησία είχε στηθεί το stage για την συναυλία. Αν δεν ήθελες να μπεις στον χώρο, που ήταν ελαφρά περιφραγμένος, καθόσουν στην μπυραρία ακριβώς δίπλα και άκουγες-έβλεπες μια χαρά. Στον κλειστό χώρο, ο οποίος χωρούσε περίπου πεντακόσια άτομα, και φυσικά γέμισε, υπήρχε ένα κιόσκι με μπύρες και ένα κιόσκι με WURST!!!!!, κανονικό πανηγύρι δηλαδή, αλλά δεν παίζανε κλαρίνα, παίζανε οι National.

Επειδή ήμασταν στην Γερμανία όλα τηρήθηκαν κατά γράμμα. Η St. Vincent βγήκε λίγο μετά της οκτώ και για τριάντα λεπτά περίπου μας ταξίδεψε με την εκπληκτική φωνή της και τις κιθαριστικές της μελωδίες. Αν και δεν με έχουν κερδίσει οι δισκογραφικές της δουλειές η εμφάνισή της θα με κάνει να τις ξανακούσω στα σίγουρα. Καταπληκτική ερμηνεύτρια και δεινή κιθαρίστρια επίσης, ζέστανε το κλίμα  για τα καλά καθώς νύχτωνε στο Dachau.

Λίγο πριν τις εννέα και για τις δύο επόμενες ώρες στην σκηνή ανέβηκαν και διέπρεψαν οι The National. Τους είχα ξαναδεί στην Αθήνα αλλά δεν υπάρχει σύγκριση. Μιλάμε για μεγαλειώδη εμφάνιση. Ο Matt, μάλλον ελαφρά μεθυσμένος, έβγαλε συναίσθημα στα μελωδικά τραγούδια, ούρλιαξε στα εκρηκτικά σημεία, και γενικά απέδωσε τα μέγιστα. Όταν ακούς το ''Afraid Of Everyone'' με έντεκα άτομα επί σκηνής ή το ''Terrible Love'' με δέκα άτομα να συμπράττουν δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς. Και αν σε κάποιους (ακούς indiefuck) οι National βγάζουν μια κλάψα και μια μονοτονία στους δίσκους του, πρέπει να τους δείτε live, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αλλάξετε γνώμη.

Δημήτρης Παπαδόπουλος

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

[.] Synch Festival 2010 (πιο φτωχό και ανοργάνωτο από ποτέ)

Live

Get Well Soon

Δεν τους πάει και τόσο πολύ ο μεγάλος και ανοιχτός χώρος. Είναι δύσκολο να επιβληθείς με την indie pop (δωματίου) σου υπό τέτοιες συνθήκες. Παρ' όλα αυτά δώσανε τον καλύτερο εαυτό τους και αν κατάλαβα καλά από το χειροκρότημα που εισέπραξαν κέρδισαν το κοινό.

Peaches

Οκ, έχω ακούσει τραγούδια της Peaches, όχι ολόκληρους δίσκους, αλλά την εμφάνισή της την ευχαριστήθηκα μέχρι το τελευταίο λεπτό. Τρελοκομείο σκέτο, φιγούρα ανεπανάληπτη, πορωμένο κοινό, τα είχε όλα.

Matt Elliott

Μεγάλος θεός, τεράστιος, μου έφυγε ένας καημός, τον είδα επιτέλους ζωντανά, έστω και πετσοκομμένο μιας και έπρεπε να τον αφήσω λίγο νωρίτερα για να παραβρεθώ στους από κάτω κυρίους. Ο Matt κάνει πράγματα και θάματα με την βοήθεια της τεχνολογίας, μια ορχήστρα μόνος του, και τι σπαρακτική φωνή, ο άσσος στο μανίκι του, ελπίζω να μας ξανάρθει σύντομα (θα ήθελα ένα δίωρο σετ του)

Fuck Buttons

Ο χώρος μπορεί να μην έλεγε μια αλλά δεν γίνεται να χάσεις τα δύο τυπάκια. Με γρήγορες κινήσεις βρέθηκα μπροστά στο κάγκελο και επιδόθηκα σε ασταμάτητο χτύπημα. Φοβερή η εμφάνιση τους (το ίδιο καλή με αυτή στον an club, ίσως και λίγο καλύτερη), εκρηκτικό το σετ τους, φούρνος το d7, τρελός ιδρώτας.

Modrec

Πρώτη φορά τους έβλεπα και τους καραγούσταρα. Φοβερά δεμένο συγκρότημα, άψογοι μουσικοί, κιθάρες δυναμίτες, θέλεις και άλλα;

A Place To Bury Strangers

Αρέσκονται στον θόρυβο, στην καταστροφή μουσικών οργάνων, στην κώφωση του κοινού. Τι και αν το ίδιο show το είχαμε δει πριν λίγο καιρό στο rodeo, είναι τόσο καλά παρουσιασμένο που δεν χορταίνεις να το βλέπεις και να το ξαναβλέπεις.

Spyweirdos with Schema Ensemble

Νέο project για τον Spyweirdos. Ένα ενδιαφέρον, αυτοσχεδιαστικό, πείραμα φασαρίας με την βοήθεια ορχήστρας αυτή τη φορά που δεν κατάφερα δυστυχώς να παρακολουθήσω ολόκληρο.

My Wet Calvin

Κλείσιμο του φετινού Synch για μένα με το φοβερό αυτό δίδυμο. Υπέροχη εμφάνιση, με ξεσπάσματα, μελωδίες, υπέροχα φωνητικά, πειραματισμό και με δύο υπέροχα κοστούμια. Ελπίζω την επόμενα φορά να τους δω ως πλήρες συγκρότημα, κάτι μου λέει ότι θα είναι ακόμα καλύτεροι.

Δημήτρης Παπαδόπουλος

[.] Black Heart Procession @ Rodeo

Live

65daysofstatic - Efterklang - The Black Heart Procession - Neurosis - Woven Hand, αυτά είναι τα πέντε πλέον αγαπημένα μου ονόματα όλων των εποχών, το καθένα για τον λόγο του. Οι τέσσερις έχουν αποδείξει όλα αυτά που έχω χτίσει στο μυαλό μου για δαύτους και ζωντανά (για τους Neurosis θα χρειαστεί ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό, ψήνεται κανείς για ATP τον Δεκέμβρη;)

Τελευταίο σοκ ήταν η εμφάνιση ή για να είμαι ακριβής οι εμφανίσεις των The Black Heart Procession στο Rodeo. Δύο αξέχαστες νύχτες, δύο εμπειρίες μοναδικές, δύο ταξίδια στον κόσμο του Pall Jenkins και του Tobias Nathaniel (μαζί και των δύο φίλων τους που τους συνόδευαν σε τύμπανα και μπάσο. Τι και αν το playlist τις δύο βραδιές ήταν σχεδόν πανομοιότυπο, τι και αν ξεκίνησαν και τις δύο μέρες λίγο μετά τις 23:30, τι και αν ο χώρος δεν παλεύεται, αυτά ήταν πολύ μικρά γι' αυτό που ακολούθησε.

Δεν υπάρχει άλλος εκεί έξω που μπορεί με δύο στιχάκια του να σε διαλύσει τόσο πολύ, δεν υπάρχει άλλος εκεί έξω που να μπορεί να βάζει τόσο συναίσθημα σε φωνή και μουσική και να σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Στο The Waiter παραλίγο να με πάρουν τα κλάματα, δεν μπορεί λέω, κρατήσου. Μοναδικές στιγμές, ανατριχίλα, συγκίνηση.

Δημήτρης Παπαδόπουλος

[.] Electric Litany & Κορε Υδρο @ Gagarin205, 14-05-2010

Live

Επιτέλους, Electric Litany ξανά στην Αθήνα. Εντάξει δεν λέω, πολύ θα ήθελα να τους δω στον Μύλο, αλλά δεν τα κατάφερα να ανέβω. How to be a child and win the war, δισκάρα ολκής που θα έλεγε και ένας καρδιακός φίλος από την Θεσσαλονίκη.

Τραγούδια στα οποία πλημμυρίζουν χιλιάδες συναισθήματα και μελωδίες οι οποίες σε ανατριχιάζουν από την πρώτη νότα. Θα τα καταφέρουν να δημιουργήσουν αυτό το σχεδόν μυστικιστικό περιβάλλον του δίσκου; Αυτό ήταν το ερώτημα πριν την εμφάνιση των Electric Litany. Φυσικά τα κατάφεραν, και ακόμη παραπάνω. Η φωνή του Αλέξανδρου είναι συγκλονιστική, διαπεραστική, υπνωτική. Οι μουσικοί του τον πλαισίωσαν με τον καλύτερο τρόπο και τα τραγούδια αποδόθηκαν άριστα. Γαλήνιες συνθέσεις, έντονα ξεσπάσματα, μοναδικές ιστορίες, το Gagarin πήρε την μορφή ναού και όλοι οι πιστοί προσκυνήσαμε.

Είπα πως θα δώσω στους Κόρε Ύδρο άλλη μια, τελευταία πάντως, ευκαιρία. Με πείσανε αλλά δεν με κέρδισαν, δυστυχώς. Με πείσανε ότι είναι ένα καλτ συγκρότημα, με πείσανε πως έχουν ένα φανατικό κοινό, με πείσανε πως έχουν ακόρεστη όρεξη γι' αυτό που κάνουν (τουλάχιστον ο Παντελής). Αλλά τα εκατόν πενήντα λεπτά που κράτησε το σετ τους δεν με έπεισε.

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να επικοινωνήσουμε, αυτοί στέλνανε πολύ υλικό αλλά εγώ δεν κατάφερνα να το αφομοιώσω. Γιατί εντάξει, μερικές φορές η μουσική τους σε συνεπαίρνει αλλά εκεί που μπαίνουν οι στίχοι γκρεμίζονται όλα. Δεν μπορώ να χωνέψω τους σουρεαλιστικούς σε στιγμές γελοίους στίχους, δυστυχώς δεν μπορώ, αλλά προσπάθησα, έκατσα μέχρι το τέλος. Γούστα είναι αυτά....

Δημήτρης Παπαδόπουλος