Tranzistor.gr

[.] The Curious case of Benjamin Button

Movies

Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον – The Curious case of Benjamin Button

Το στόρι: Την ημέρα που ο τυφώνας Κατρίνα χτυπά τη Νέα Ορλεάνη, η ηλικιωμένη Ντέιζι Γουίλιαμς βρίσκεται στο νοσοκομείο. Στο πλάι της, βρίσκεται η κόρη της Κάρολιν. Η Ντέιζι θα της ζητήσει να της διαβάσει το ημερολόγιο του Μπέντζαμιν Μπάτον, που αφηγείται μια μάλλον απίστευτη ιστορία, για έναν άντρα που γερνά αντίστροφα. 

Την απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον την είδα σχεδόν 2 μήνες πριν. Ακόμα όμως δυσκολεύομαι να βρω τις λέξεις που θα περιγράψουν με τον καλύτερο δυνατόν τρόπο αυτό που σήμανε για μένα η ταινία.

Κατά τη διάρκεια της προβολής, θα είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι αισθάνθηκα μάρτυρας μιας ανεπανάληπτης κινηματογραφικής εμπειρίας. Κατά την αποχώρησή μου από την αίθουσα διαπίστωσα ότι το ίδιο συναίσθημα διακατείχε και άλλους θεατές, που αναρωτιούνταν φωναχτά για ποιο λόγο όλοι αυτοί οι διθύραμβοι για αυτό το «3ωρο βάσανο», όπως παραπονιόταν ένας κύριος στην σύζυγό του.

Μετά τόσο καιρό όμως και η ταινία δεν έχει βγει από το μυαλό μου. Γυρίζω ξανά σε σκηνές της, θυμάμαι ατάκες, και αναρωτιέμαι μήπως αυτό σημαίνει ότι η ταινία πέτυχε το στόχο της. Αυτό δεν είναι η επιθυμία του κάθε δημιουργού, να μπορεί το έργο του να εντυπωθεί στη μνήμη του θεατή ακόμα και όταν αυτός αποχωρήσει από την αίθουσα;

Το καινούριο δημιούργημα του Ντέιβιντ Φίντσερ σίγουρα δεν είναι μια ταινία με εύκολη θεματολογία, αντίθετα θέτει το θεατή αντιμέτωπο με δύσκολα ζητήματα, όπως το αναπόφευκτο του θανάτου και του χρόνου που κυλά. Δεν είναι το μέσο δράμα, που στηρίζεται στις εύκολες συγκινήσεις, ούτε προσπαθεί να κερδίσει τον θεατή απλά και μόνο με την ερωτική ιστορία των δύο πρωταγωνιστών του.

Ο Φίντσερ προσπαθεί να πετύχει κάτι πολύ περισσότερο. Προσπαθεί να σε ταρακουνήσει και να σε κάνει να σκεφτείς όλα αυτά που αποφεύγεις. Θέλει να σε βάλει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου και τις ανασφάλειές σου και να σου μιλήσει για όλα αυτά τα μικρά που είναι η ζωή μας.

Γιατί, η ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον δεν είναι απίστευτη, παρά μόνο στο ότι γεννήθηκε γέρος. Κατά τα άλλα, δεν έζησε κάτι διαφορετικό από ό,τι ο καθένας από εμάς.

Προσπάθησε να ζήσει την ζωή του όπως ήθελε και πίστευε καλύτερο. Θέλησε να δει και να μάθει όσα μπορούσε περισσότερα, να δημιουργήσει και να πετύχει, αγάπησε και έχασε, προσπάθησε να εκλογικεύσει την απουσία και να αποδεχτεί την άνιση μάχη με τον χρόνο και το τέλος, όποιο και αν είναι αυτό.

Ο Φίντσερ έκανε μια ταινία για την ζωή τη δική μου και τη δική σου. Απλά. Και εκεί έγκειται και η σπουδαιότητά της.

Γιατί η ζωή μας είναι απλή αλλά συνάμα σπουδαία, όμως κάπου το ξεχνάμε ή το παραβλέπουμε. Και ο Μπέντζαμιν Μπάτον έρχεται να μας θυμίσει ότι δεν είναι ποτέ πολύ αργά ή πολύ νωρίς για να γίνει κάποιος αυτό που θέλει και να ζήσει τη ζωή του. «Δεν υπάρχει καμία προθεσμία, σταμάτα όποτε θέλεις. Μπορείς να αλλάξεις ή να μείνεις ο ίδιος, δεν υπάρχει κανένας κανόνας σε αυτό. Μπορείς να κάνεις το καλύτερο ή το χειρότερο. Ελπίζω να κάνεις το καλύτερο. Και ελπίζω ότι δεις πράγματα που θα σε εντυπωσιάσουν. Ελπίζω να αισθανθείς πράγματα που δεν έχεις αισθανθεί ποτέ πριν. Ελπίζω να συναντήσεις ανθρώπους με διαφορετικές απόψεις από τις δικές σου. Ελπίζω να ζήσεις μια ζωή για την οποία θα είσαι υπερήφανος. Εάν όχι, ελπίζω να έχεις τη δύναμη για να αρχίσεις ξανά».

Αθανασία Μιχοπούλου

[.] Milk

Movies

Milk – Μιλκ

Το στόρι: Η ιστορία του Χάρβεϊ Μιλκ, δημοτικού συμβούλου του Σαν Φρανσίσκο και πρώτου δηλωμένα ομοφυλόφιλου εκλεγμένου δημόσιου λειτουργού στις ΗΠΑ, ο οποίος δολοφονήθηκε από πολιτικό του αντίπαλο το 1978.

Υποκλιθείτε στο ταλέντο ενός μεγάλου ηθοποιού. Ο Σον Πεν αποδεικνύει –για άλλη μια φορά- τι σημαίνει ηθοποιός με χάρισμα, καθώς τον βλέπεις να μεταμορφώνεται, να είναι ο Χάρβει Μιλκ στην καινούρια ταινία του Γκας Βαν Σαντ.

Ένα καλογραμμένο σενάριο, για τη ζωή του αγνώστου έως σήμερα στους περισσότερους Μιλκ, που αποτέλεσε άνθρωπο-σύμβολο του γκέι κινήματος της δεκαετίας του ’70, γίνεται η αφορμή για να αναδείξει και πάλι τη γνήσια σκηνοθετική του ματιά ο Γκας Βαν Σαντ, που τον τελευταίο καιρό είχε εκπλήξει τους θεατές μόνο δυσάρεστα.

Σε μια εποχή που στη συντηρητική Αμερική κυριαρχούσε το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», ένας άνθρωπος έρχεται από το πουθενά και προσηλυτίζει με την απλότητα και την ειλικρίνειά του κόσμο ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πιστεύω του η διαφορετικότητα και η αποδοχή της. Κινητήρια δύναμη των πράξεών του η ελπίδα.

Θα τον ακολουθήσουν χιλιάδες, γιατί ο Μιλκ δεν παρουσιάστηκε ως ο αλάνθαστος ήρωας, που κοίταζε τους «κοινούς θνητούς» από ψηλά. Ήταν ένας από αυτούς, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, απλός, οικείος, με ελαττώματα και αδυναμίες. Ούτε είχε κάποια διάθεση να αγιοποιηθεί ή να πεθάνει για τα πιστεύω του. Αντίθετα, αυτό που θαυμάζεις στον Μιλκ είναι το πάθος του για ζωή.

Αν και η ιστορία του Μιλκ συνέβη πριν 30 χρόνια, παρόλα αυτά μοιάζει εξαιρετικά επίκαιρη και σύγχρονη, σε μια εποχή που ο κόσμος ψάχνει να βρει και πάλι την ελπίδα του σε κάτι ή κάποιον.

Με ένα εξαιρετικό καστ, ο Γκας Βαν Σαντ παρουσιάζει μια βαθιά ανθρώπινη ταινία, απ’ τις καλύτερες της χρονιάς, και ελπίζουμε ο Σον Πεν την βραδιά των Όσκαρ να φύγει με το χρυσό αγαλματάκι, γιατί πραγματικά το αξίζει (επιφυλάσσομαι βέβαια γιατί ακόμα δεν έχω δει τον «Πυγμάχο»).

Αθανασία Μιχοπούλου

[.] Revolutionary road

Movies

Revolutionary road – Ο δρόμος της επανάστασης

Το στόρι: Στο Κονέκτικατ του 1955, το ζευγάρι των Γουίλερ προσπαθεί να σπάσει το κατεστημένο της μονότονης ζωής του και αποφασίζει να κυνηγήσει το όνειρο της κλεμμένης ευτυχίας του.

Η ταινία «Ο δρόμος της επανάστασης» περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός νεαρού ζευγαριού, του Φρανκ και της Έιπριλ Γουίλερ.

Είναι νέοι, όμορφοι, ζουν σε μια «κουκλίστικη» μονοκατοικία στα προάστια, έχουν δύο παιδιά και σχετική οικονομική άνεση. Και όμως, από την πρώτη κιόλας σκηνή, διαισθάνεται κανείς ότι κάτι δεν «κολλάει» σε αυτή την ειδυλλιακή εικόνα.

Σιγά σιγά αποκαλύπτεται η πραγματικότητα. Ο Φρανκ μισεί τη δουλειά του, η Έιπριλ απεχθάνεται τον ρόλο της «καλής νοικοκυράς». Και οι δύο αισθάνονται καταδικασμένοι σε μια πλαστή «ευτυχία», βασισμένη στο τρίπτυχο «γάμος-παιδιά-σπίτι στα προάστια».Η ευτυχία τους είναι φαινομενική και ζουν με την ανάμνηση των ονείρων που έκαναν όταν πρωτογνωρίστηκαν.

Καθώς η ιστορία αναπτύσσεται, η απελπισία γίνεται ολοένα και πιο έντονη και το πάθος για ζωή, που χαρακτηρίζει το ζευγάρι στις εικόνες φλασμπακ, έχει γίνει πλέον μίσος που στρέφεται καταστροφικά γύρω τους και εναντίον τους.

Για λίγο, πιστεύεις ότι ίσως να μην είναι αργά για τους δύο. Το πάθος της Έιπριλ θα καταφέρει να πείσει τον Φρανκ, που έχει συμβιβαστεί πλήρως με την άτονη ζωή του, να κάνουν το μεγάλο τόλμημα: να μετακομίσουν στο Παρίσι. Αρχικά δύσπιστος, ο Φρανκ τελικά θα παρασυρθεί από το σχέδιο της Έιπριλ, αλλά η δειλία του τελικά θα επικρατήσει και θα βρει στην ξαφνική εγκυμοσύνη της την ευκαιρία της αναβολής του ταξιδιού επ’ αόριστον και την επιστροφή στην ρουτίνα.

Τότε, το ζευγάρι θα υποχωρήσει κάτω από το βάρος των μη πραγματοποιήσιμων φιλοδοξιών και ονείρων του και θα συγκρουστεί μέχρι τέλους.

Μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ρίτσαρντ Γέιτς, το δράμα του Σαμ Μέντες καταγράφει την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της αμερικανικής κοινωνίας της δεκαετίας του ’50, μετατρέπει ένα ειδυλλιακό τοπίο σε σκηνικό εφιάλτη, απ’ τον οποίο προσπαθείς μάταια να ξυπνήσεις, και παρουσιάζει με ειλικρίνεια τι ακριβώς συμβαίνει όταν ο έρωτας πεθαίνει και η οικογένεια μετατρέπεται σε φυλακή.

Η γεμάτη ένταση ερμηνεία της Γουίνσλετ έρχεται σε αντιπαράθεση με τον πιο «νωχελικό» Λεονάρντο Ντι Κάπριο, αλλά τελικά η αντίθεση των δύο λειτουργεί προς όφελος της ταινίας. Αξιοσημείωτη είναι η ερμηνεία του Μάικλ Σάννον σε δεύτερο ρόλο, ο μόνος με καθαρότητα πνεύματος που διακρίνει την απελπισία του ζευγαριού και που το προκαλεί να τολμήσει την αλλαγή ενάντια στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Aθανασία Μιχοπούλου

[.] Gone Baby Gone

Movies

Gone baby gone – Χωρίς ίχνη

Το στόρι: Τετράχρονο κοριτσάκι εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Οι προσπάθειες της αστυνομίας έχουν αποβεί άκαρπες για την ανεύρεσή του και η οικογένεια αποφασίζει να προσλάβει ένα ζευγάρι ιδιωτικών ντετέκτιβ, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την αλήθεια, θα συγκρουστούν ηθικά, βάζοντας σε κίνδυνο την σχέση τους, ακόμα και την ίδια τους την ζωή.

Λίγα σχόλια: Η περσινή κινηματογραφική χρονιά ανήκε -δικαιωματικά θα έλεγε κανείς- στον Κέισι Αφλεκ. Η ερμηνεία του στην «Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς από τον δειλό Ρόμπερτ Φορντ» έκανε τους κριτικούς να μιλούν για την υποκριτική του δεινότητα, ενώ στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του αδερφού του Μπεν δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία ως ένας νεαρός ιδιωτικός ντετέκτιβ, που προσπαθεί να εξιχνιάσει την εξαφάνιση μικρού κοριτσιού σε εργατική συνοικία της Βοστόνης.

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Dennis Lehane, συγγραφέα του γνωστού «Dark river», και συνδυάζει το αστυνομικό μυστήριο με το ψυχολογικό θρίλερ. Αν και το θέμα της παιδικής κακοποίησης και παιδεραστίας είναι ιδιαίτερα δύσκολο και ευαίσθητο, οι επιλογές του Μπεν Αφλεκ διατηρούν τις ισορροπίες και παρουσιάζουν την ιστορία με αρτιότητα.

Με την εξέλιξη του αστυνομικού δράματος, έρχεται παράλληλα η σταδιακή παρουσίαση του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, εντείνοντας την αβεβαιότητα, μέχρι την τελική κορύφωση και αποκάλυψη της αλήθειας, που έρχεται με την πλήρη γνώση από τον θεατή των κινήτρων και των πιστεύω των πρωταγωνιστών.

Το όνομα του Μπεν Αφλεκ μπορεί να σας προϊδεάσει αρνητικά, όμως έχει καταφέρει να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις και παραδίδει ένα σφιχτοδεμένο αστυνομικό φιλμ, καλοδουλεμένο και καλοφτιαγμένο, με πολύ καλή φωτογραφία, που παίζει με τα όρια του σωστού και του λάθους, θέτει ηθικά διλήμματα στους πρωταγωνιστές του, φέρνοντάς τους σε σύγκρουση με τον εαυτό τους και με τους γύρω τους,

Αν και η ταινία προς το τέλος πλατειάζει και σε σημεία της λείπει ο ρυθμός, καταλήγει σε ένα απροσδόκητο φινάλε που προβληματίζει για το αν αρκούν τελικά οι καλές προθέσεις για να κάνεις το σωστό.

Αθανασία Μιχοπούλου