[.] Billy MacKenzie…ακόμα βρέχει λουλούδια

«They may pass you by / Look straight through your eyes / But you wouldn’t change / And this they know / That you wouldn’t change»

Κάθε χρόνο την ίδια τούτη μέρα φοράω τα καλά μου, βάζω ένα ποτήρι κρασί και περιμένω ένα κερί να σβήσει μοναχά από μια ανάσα.

Σκέφτομαι άδεια κουτιά από χάπια πεταμένα στο πίσω μέρος ενός σπιτιού και σ’ ένα σπίτι που ποτέ δεν υπήρξε δικό του. Αφουγκράζομαι την αγάπη για την μητέρα του και την ανημποριά του ν’ αντέξει έναν χαμό καθώς μερικά πουλιά στη Σκοτία δεν λένε με τίποτα να γλύψουν τις φτερούγες τους σε μια τρελή περιδίνηση.

Μια φωνή που έβαλε κάτω μεγαλύτερες θεωρητικά φωνές από την δική του. Μια φωνή που όταν έβγαλε τον ύστατο ανασασμό ο άνεμος ήταν άγριος, το κορμί πληγωμένο και η ψυχή σακατεμένη μια για πάντα.

Κάθε χρόνο τέτοια πάντα μέρα ο ουρανός βρέχει λουλούδια κι ο Billy MacKenzie κουμπώνει σταυρωτά το παλτό του μοναχά για να μην κρυώσουν κάποιοι αγαπημένοι του. Τούτο το κερί ακόμα δεν λέει να σβήσει…

Arturo Bandini