[.] Dustbowl

Για το Goin’ Down των Dustbowl που ήταν και η αφορμή της παρακάτω κουβέντας τα γράφω αναλυτικά από την στήλη των reviews. Από εδώ να πω μόνο ένα ευχαριστώ σε όλους τους, και να στείλω έναν χαιρετισμό στους Telecaster Nick και DD Dynamite εκτός απ’ όλα τα’ άλλα και για το μουσικό τους γούστο.

Ο λόγος στους ίδιους λοιπόν που δεν παίζουν μόνο, αλλά τα λένε και ωραία.Πως, πότε και γιατί ανεβήκαν στο τρένο του rock n roll οι Dustbowl?

TELECASTER NICK:

Τον Μάιο του 2006, αρχικά εγώ με τον SHOESHINE BOY σκεφτήκαμε να κάνουμε ένα συγκρότημα μαζί, αλλά πραγματικά η «Chain Gang» χτίστηκε από όλους όταν συγκροτήθηκε το line-up…με διαφωνίες, μεγάλους τσακωμούς αλλά και ωραίες στιγμές.

DD DYNAMITE:

Ο Shoeshine είχε βάλει μια αγγελία – με το συγκρότημα που έπαιζε τότε ψάχνανε για μπασίστα…μιλήσαμε αλλά έψαχνα για κάτι διαφορετικό. Μετά από λίγο καιρό μου τηλεφωνεί πάλι και μου λέει πως κάτι σχεδιάζει με τον Nick…εννοείτε πως με ενδιέφερε πολύ. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά….

JOHN HARDY:

Το Σεπτέμβριο του 2008 επικοινώνησα για πρώτη φορά με τους Dustbowl, αφού πρώτα τους είχα δει σ' ένα καταπληκτικό live που είχαν κάνει. Ήταν 2 μήνες που είχα αγοράσει το pedal steel και έτσι επικοινώνησα με τον Nick, μου είπε να πάω στην πρόβα τους και έτσι απλά (με ωτοστόπ δηλαδή!) ανέβηκα και εγώ στο τραίνο γι’ αυτή την υπέροχη διαδρομή μέχρι στιγμής!

LYDIA:

Θυμάμαι ότι σε 5 ημέρες παίξαμε στο Gagarin με τους Earthbound ένα τελείως αλλαγμένο σετ με τον John στο pedal steel…

Πριν τους Dustbowl που βρισκόταν ο καθένας από σας?

JOHN HARDY:

Αρχικά στο Βόλο από όπου κατάγομαι κιόλας, και μετά στην Αθήνα για μουσικές σπουδές πάνω στην Jazz…

LYDIA:

Πριν τους Dustbowl; Πουθενά φυσικά!!! Εγώ έπαιζα σπίτι μου μπάσο και πιο σπάνια κάποιο βαλς στο ακορντεόν. Το πρώτο μου όργανο όμως ήταν η κιθάρα την οποία δεν αποχωρίζομαι ποτέ.

TELECASTER NICK:

Εγώ έπαιζα στους Lowdown Shakin’ Chills, αργότερα σε διάφορες Rock-a-Billy μπάντες και με διάφορους φίλους: την Sue Moreno & The Kustoms, τον Alex K. πρόσφατα…και άλλους στο παρελθόν…

DD DYNAMITE:

Ήμουν στους Bonny Collyde πιο παλιά στην Αγγλία και στους Velvet Veins την ίδια περίπου περίοδο. Πριν ξεκινήσουν οι Dustbowl δεν έπαιζα σε κάποιο συγκρότημα, μόνος μου έγραφα και ηχογραφούσα “album” στο σπίτι, πράγμα που κάνω ακόμα και σήμερα.

THE SHOESHINE BOY:

Εγώ έπαιζα Surf στους Surfin’ Ded και παλιότερα σε διάφορες Alternative μπάντες…

Το Goin’ Down το δεύτερο μεγάλο σας άλμπουμ, μετά το Troublebound & Lonesome και το Ramblin’ Blues EP. Με το πρώτο άκουσμα υπάρχει αισθητή διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές, με το straight rock and roll να υπερισχύει κάποιες στιγμές, των country και folk αναφορών. Από την άλλη εξακολουθεί μέσα από τα ηχεία να αναδύεται ο σκονισμένος αέρας της ερήμου… Εσείς τι λέτε?

TELECASTER NICK:

…στην ουσία είμαστε ένα R’n’R συγκρότημα…πάντα έτσι ήταν μέσα μας. Εγώ μεγάλωσα με Velvet Underground, Byrds, Gram Parsons, Leadbelly, Wipers, Dream Syndicate, Clash αλλά και J. Cash, Blind Willie McTell, Hank Williams … Αυτές είναι οι και μερικές από τις μουσικές ρίζες των Dustbowl! Mετά ήρθε όμως η Country – Blues παράδοση του «μεγάλου μαύρου τραίνου». Το «σκονισμένο» Dusty Desert Rock που υπερισχύει στο “Goin’ Down” έχει να κάνει με τον ήχο της γης έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς…είναι ένα απλά ένα Rock άλμπουμ του 2010…τι περισσότερο από αυτό;

DD DYNAMITE:

Δεν υπάρχει αντιπροσωπευτικότερο δείγμα για το τι ακριβώς είναι οι Dustbowl από το Goin’ Down. Το ότι το συγκρότημα θα ακολουθούσε αυτή την κατεύθυνση ήταν φανερό ήδη από το Troublebound & Lonesome αλλά και από τις εμφανίσεις μας που ακολούθησαν όλο το διάστημα μέχρι την κυκλοφορία του Goin’ Down. Δεν ήτανε κάτι που έγινε επιτηδευμένα ούτε αποφασίσαμε να το “γυρίσουμε” ξαφνικά. Δεν ξυπνήσαμε ένα πρωί και είπαμε θα αλλάξουμε ήχο σήμερα….λειτουργούμε με βάση αυτό που μας αρέσει και αυτό που βγαίνει από μέσα μας. Αυτό είναι και το Goin’ Down. Έχουμε ένα ευρύ φάσμα επιρροών από το οποίο δεν φοβηθήκαμε ποτέ να αντλήσουμε έμπνευση, ήτανε απλά θέμα χρόνου να αποτυπωθεί στην μουσική μας…

JOHN HARDY:

Απλά θελήσαμε να ξεφύγουμε λίγο από οτιδήποτε κάναμε η έκαναν τα παιδιά παλιότερα, να ανακαλύψουμε την προσωπική μας μουσική ταυτότητα. Το “Goin’ Down” είναι το κράμα της διαφορετικότητας του καθενός σε αυτή την μπάντα, μουσικά και όχι μόνο.

LYDIA:

Εγώ πιστεύω πως το “Goin’ Down” είναι μια εξέλιξη του ότι κάναμε μέχρι τώρα. Υπάρχουν μέσα όλες οι επιρροές μας…αφήσαμε τους εαυτούς μας τελείως ελεύθερους όταν γράφαμε αυτά τα τραγούδια και συνεχίσαμε έτσι μπαίνοντας στο στούντιο. Χωρίς να έχουμε κάποια «στενή» μουσική φόρμουλα να «υπερασπίσουμε» πλέον!!! Αυτό είναι το μυστικό του άλμπουμ αυτού…ο σκονισμένος αέρας της ερήμου υπάρχει γιατί είμαστε η ίδια μπάντα που έπαιζε και παίζει το “Cold 44 Blues”…

THE SHOESHINE BOY:

…και το “Troublebound”. Θεωρώ ότι ήταν φυσικό αποτέλεσμα αυτή η στροφή στον ήχο μας…..πήραμε τις Country παραδοσιακές καταβολές μας και τις μετουσιώσαμε σε ένα Americana Desert Rock ύφος που για καιρό τώρα μας έβγαινε στις πρόβες!!

Αυτά τα sessions πιστεύω ήταν από τις καλύτερες στιγμές της μπάντας και σημείο αναφοράς για να δέσει ακόμα περισσότερο η παρέα…δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στο να βγάζουμε δίσκους πράγμα που δεν έχει ωριμάσει ακόμα στην Ελλάδα.

Ο δίσκος βγήκε μέσα από την Fuzz Overdose records, μια «μικρή» εταιρία, που όμως στην εποχή που ζούμε (και τελικά πάντα) πιστεύω ότι είναι ότι καλύτερο για μπάντες όπως εσείς.

TELECASTER NICK:

Ακριβώς…οι Dustbowl είναι μια «μικρή» underground R’n’R μπάντα που συνεργάζεται με «μικρές» ανεξάρτητες εταιρείες, όπως η Fuzz Overdose Records.

DD DYNAMITE:

Το να κυκλοφορήσει το Goin’ Down στην Fuzz Overdose Records ήτανε ίσως η καλύτερη δυνατή επιλογή. Θέλαμε μια εταιρεία η οποία να μπορεί να καταλάβει το ‘υλικό’ μας και να το διαχειριστεί όπως πρέπει. Αυτό είναι το σημαντικότερο και νομίζω πως μια “μεγάλη” εταιρεία δεν μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο επίπεδο το οποίο κινούμαστε εμείς αλλά και τα περισσότερα ελληνικά R n’ R συγκροτήματα. Σίγουρα μια “μεγαλύτερη” εταιρεία έχει περισσότερα μέσα στη διάθεσή της για να διανείμει και να προωθήσει μία κυκλοφορία, αλλά καμία δεν ασχολείται με το τι συμβαίνει εδώ και είναι καλύτερα έτσι…Το σημαντικότερο για εμάς είναι ότι με την Fuzz Overdose υπάρχει άριστη συνεργασία και επικοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Αυτό ψάχναμε, αυτό βρήκαμε και είμαστε πολύ χαρούμενοι με αυτό.

Phil Shoenfelt, Jeremy Gluck, Alex K, ο καθένας τους μια ολόκληρη ιστορία μέσα στην μεγάλη του Rock συμμετέχουν στον δίσκο σας. Πείτε μας και σεις την ιστορία πίσω από αυτές τις συνεργασίες.

LYDIA:

Οι Phil Shoenfelt, Jeremy Gluck και Alex K. έχουν ένα πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό το άλμπουμ. Είναι η αύρα 3 σημαντικών ανθρώπων του R’n’R που αιωρείται σε όλο το “Goin’ Down” … δεν είναι μόνο τα 3 τραγούδια που ερμηνεύουν. Να πω πως ήταν τιμή μας;Εννοείται αυτό.

DD DYNAMITE:

Είναι υπέροχο συναίσθημα όταν σκέφτομαι ότι οι συγκεκριμένοι μουσικοί συμμετέχουν στο Goin’ Down….ακόμα και τώρα μου είναι δύσκολο να το συνειδητοποιήσω. Από την μία να είσαι σπίτι σου και να ακούς ασταμάτητα δίσκους όπως το Meantime των Barracudas, το I Knew Buffalo Bill του Gluck ή το Backwoods Crucifixion του Shoenfelt και την άλλη να συνεργάζεσαι μαζί τους. Μιλάμε τώρα για μουσικούς οι οποίοι έχουν κυκλοφορήσει δίσκους από τους οποίους εγώ προσωπικά έχω επηρεαστεί πάρα πολύ.

Το κομμάτια τα ίδια μας οδηγήσανε στις συγκεκριμένες συμμετοχές…από εκεί προέρχονται εξάλλου…μόλις έφτασε η στιγμή να μπούμε στο studio ήρθε και η ιδέα…το Morning Blue για παράδειγμα είναι γραμμένο ακριβώς στο ύφος της μουσικής του Phil Shoenfelt, το Mourner από την άλλη με τον Wipers/Gun Club ρυθμό έδινε από μονό του την αίσθηση ότι θα ταίριαζε απόλυτα στον Jeremy Gluck.

Από εκεί και πέρα το μόνο που χρειάστηκε να κάνουμε ήταν να ρωτήσουμε εάν θα ενδιαφέρονταν για μία πιθανή συνεργασία, βέβαια υπήρχε και η άνεση της γνωριμίας μας σε προσωπικό επίπεδο σε ένα βαθμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Λάβαμε πολύ ενθαρρυντικά σχόλια τόσο από τον Jeremy όσο και από τον Phil κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων. Αυτό σημαίνει πολλά για εμάς, η αναγνώριση της δουλειάς μας από άτομα των οποίων η πορεία μέσα στα χρόνια μιλάει από μόνη της…χαιρόμαστε ιδιαίτερα που αποτελούν κομμάτι της ιστορίας των Dustbowl και εμείς ένα μικρό κομμάτι της δικής τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως αυτές οι συνεργασίες δεν θα σταματήσουν σε αυτά τα 2-3 κομμάτια…

TELECASTER NICK:

…ο Alex K. μας στήριξε πάρα πολύ, μιλάμε πολύ μαζί του, είναι ένας πραγματικός φίλος. Θαυμάζω την αντοχή του και την έμπνευση του μέσα στα χρόνια…Έπαιξε αυτή τη φοβερή

φυσαρμόνικα στο “Death don’t have no mercy (in this land)”, στο “Land Ends”και στο «Chain Gang Partners» με ένα μικρόφωνο και ένα παλιό Marshall ενισχυτή κιθάρας.

Όσο αφορά το «Chain Gang Partners» κανένας δεν θα το ερμήνευε έτσι…έχει πολύ σημασία να ξέρεις τι είναι αυτό που τραγουδάς.

Επίσης θυμάμαι ότι το βράδυ που το τελειώσαμε όταν φεύγαμε με τον Alex, αισθανόμασταν πολύ γεμάτοι όλοι, είχαμε περάσει πολύ καλά και ξέρεις αυτό σπάνια το επιτυγχάνεις στο studio. Ήταν κάτι σαν additional Dustbowl μέλος πριν, κατά την διάρκεια αλλά και μετά την περίοδο των ηχογραφήσεων.

DD DYNAMITE:

Ο Alex είναι απλά καταπληκτικός…ήτανε και είναι δίπλα μας και μας ενθάρρυνε πολύ κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων, υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και

αλληλοσεβασμός. Το συζητούσαμε καιρό τώρα…έδωσε τον καλύτερο του εαυτό και αυτό είναι πολύ σημαντικό και το εκτιμούμε. Ποτέ δεν θέσαμε όρια στο πώς η πόσο θα συμμετάσχει στο album….υπήρχε τέτοια δημιουργικότητα και όρεξη κατά τη διάρκεια του session που απλά αφεθήκαμε όλοι…

THE SHOESHINE BOY:

Εγώ ένα έχω να πω….απογοητεύθηκα που λόγω υποχρεώσεων δεν ήμουν την ημέρα που έγραφε ο Αlex στο στούντιο!!! Και όμως όταν ακούω το «Chain Gang Partners» νιώθω ότι ήμουν εκεί!! Ο Alex πραγματικά είναι το έκτο μέλος των Dustbowl…τον ευχαριστώ τόσο για την μουσική προσφορά του όσο και για το ότι έχει δεχτεί την φιλία μας…πραγματικά αδερφός.

Το Morning Blue που ερμηνεύει (φοβερά) ο Shonefelt το αφιερώνετε στον Bruno Adams…

DD DYNAMITE:

Το Morning Blue αναφέρεται στην απώλεια…και κατά συνέπεια στην θλίψη και τον πόνο που αυτή προκαλεί, πρόκειται για ένα έντονα συναισθηματικό τραγούδι.

Όταν έμαθα για τον θάνατο του Bruno Adams στενοχωρήθηκα πολύ. Ο Bruno ήταν ένας καταπληκτικός μουσικός με τρομερές ερμηνευτικές και συνθετικές ικανότητες είτε μιλάμε για τους Once Upon A Time ή τη δουλειά του στους Fatal Shore με τον Phil Shoenfelt. Υπάρχουν λίγοι μουσικοί εκεί έξω των οποίων οι φωνή και τα τραγούδια τους με κάνει πραγματικά να ανατριχιάζω…ο Bruno είναι ένας από αυτούς. Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να το αφιερώσουμε στην μνήμη του….

Πάντως είναι κρίμα που ορισμένοι μουσικοί δεν τυχαίνουν της αναγνώρισης που τους αξίζει και αυτή έρχεται εκ των υστέρων όταν είναι πλέον αργά η δεν έρχεται και καθόλου τις περισσότερες φορές…έτσι ήταν και θα είναι πάντα, δεν είναι η πρώτη φορά ούτε η τελευταία....τουλάχιστον υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι ξέρουν να εκτιμούν και θα κρατήσουν ζωντανή την ανάμνηση του και την προσφορά του.

Η ερμηνεία του Phil πάντως είναι καταπληκτική, έδωσε άλλη διάσταση στο Morning Blue… η φωνή του σε στοιχειώνει με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Είναι μοναδικός σε αυτό που κάνει, τον ευχαριστούμε πολύ…

Από την άλλη, βέβαια, σε 2^ο συνεχόμενο album των Dustbowl (δυστυχώς) ένα τραγούδι είναι αφιερωμένο σε κάποιον μουσικό που χάθηκε πρόωρα και άδικα (Cold 44 Blues – Nikki Sudden), ελπίζω να μην τριτώσει το κακό…

Τι σχέδια υπάρχουν για την προώθηση του δίσκου μέσα και γιατί όχι έξω από την Ελλάδα? Ζωντανά υπάρχουν ευκαιρίες και χώροι για να παίζετε όσο συχνά θα θέλατε?

LYDIA:

Θα παίξουμε διάφορα gigs στην Αθήνα, ίσως και αλλού. Έχουμε και κάτι στο μυαλό μας για κάποια gigs στην Ευρώπη χωρίς να είναι κάτι σίγουρο ακόμα…

THE SHOESHINE BOY:

Υπάρχουν χώροι και ευκαιρίες για να παίξεις live, το θέμα είναι να παίζεις όταν έχεις κάτι να πεις και γενικά να έχεις να δώσεις κάτι. Γενικά ζωντανές εμφανίσεις και δισκογραφία είναι αλληλένδετα για τους Dustbowl.

Πέρα από τις εικόνες μιας άλλης Αμερικής όπως αυτή αναδύεται μέσα από τα βιβλία του Kerouac, του Faulkner, του Bonniefield κ.α. τι άλλο μπορεί να σας εμπνεύσει για να γράψετε ένα κομμάτι?

TELECASTER NICK:

Μας αρέσει το «τοπίο» του Faulkner ή του Kerouac…όπως επίσης και πλούσιος λόγος και η θεματολογία της αμερικάνικης Folk, Country και Blues παράδοσης. Και τα δύο έχουν να κάνουν άμεσα με τον άνθρωπο.

Εμείς έχουμε ένα άλλο τρόπο ανάγνωσης όμως, δικό μας και αυτό όχι επειδή έχουμε ένα ιδιαίτερο ταλέντο…το αντίθετο!

Τα τραγούδια μας και ειδικά αυτά του “Goin’ Down” έχουν να κάνουν με πράγματα που έχουμε ζήσει, με άλλα που δεν έχουμε ζήσει αλλά συμβαίνουν γύρω μας, που αισθανόμαστε γύρω μας και ιδίωςμέσα μας. Μερικές φορές «χτίζουμε» κάποιους χαρακτήρες ανθρώπων, αδύναμων ανθρώπων…ξέρεις οι ανθρώπινες αδυναμίες είναι γοητευτικές και δραματικές συγχρόνως.

LYDIA:

…τα ανθρώπινα συναισθήματα…η αγάπη είναι η πιο επαναστατική πράξη για παράδειγμα.

DD DYNAMITE:

Η έμπνευση έρχεται κυρίως από προσωπικά βιώματα και εμπειρίες αλλά και από αγαπημένα μας συγκροτήματα και ακούσματα. Όπως είπε και ο Nick, ορισμένες φορές χτίζουμε κάποιες ιστορίες, κάποιους χαρακτήρες…υπάρχει κάτι το κινηματογραφικό…συνειρμοί και συσχετισμοί, κάτι αλληγορικό… στα κομμάτια του Goin’ Down υπάρχουν μηνύματα και αναφορές σε καταστάσεις που αφορούν προσωπικές εμπειρίες. Άλλες φορές αυτό είναι εμφανές ενώ άλλες όχι…η μουσική πρέπει να σε κάνει να χρησιμοποιείς την φαντασία σου…να ακούς, να διαβάζεις…να δεις τα πράγματα από την δική σου πλευρά…

Από τα 14 τραγούδια του Goin’ Down, όλα είναι συνθέσεις δικές σας εκτός από το τελευταίο, την ωραία διασκευή στο Death don’t have no mercy (in this land) του Reverend (Blind) Gary Davies. Τι άλλες μουσικές ακούτε και σας επηρεάζουν? Αν διαλέγατε 5 μόνο δίσκους ποιοι θα ήταν αυτοί?

JOHN HARDY:

1. Jerry Byrd -The Master of Touch and Tone Κάποιος είχε πει ότι ο Jerry Byrd είναι το μέτρο σύγκρισης για το αν κάποιος θεωρείται καλός στο steel guitar και αν ακούσετε αυτό το Cd θα καταλάβετε τι εννοώ! Μια μίξη χαβανέζικης μουσικής και Jazz.

2. Reverend Horton Heat - The Full Custom Gospel Sounds Για εμένα ο Jim Heath, κιθαρίστας του συγκροτήματος, είναι μακράν ο πιο ευφυής κιθαρίστας από όσους έχω ακούσει σ όλη μου τη ζωή. Respect

3. Duke Ellington / Charles Mingus / Max Roach - Money Jungle Απλά ακούστε το και θα καταλάβετε για το τι μουσικοί έχουν περάσει από αυτό τον κόσμο. Όλος ο δίσκος ηχογραφημένος live εννοείται…

4. Sublime - 40oz to Freedom

5. Jack Mooney Quintet - Swinging Steel Guitar

THE SHOESHINE BOY:

Εκτός από την country που αγαπώ πολύ ακούω πολλά και διαφορετικά πράγματα. Φυσικά surf….Man or Astroman, Dick Dale, Reverend Horton Heat, Kyuss και διάφορα Stoner και Desert rock, Americana…16 Horse Power και Woven Hand, Calexico, πολλά Blues αλλά και νέο ήχο Alternative. Να σκεφτείς ότι τώρα έχω …παιδικές εμμονές με…God Lives Under Water!!!

1. Mike Ness – Under the Influences

2. Link Wray & His The Ray Men - Jack The Ripper

3. Giant Sand - Valley of Rain

4. Alice In Chains – Dirt

5. Angry Johnny & The Killbillies – What’s So Funny

LYDIA:

Τελευταία ακούω Union Avenue, Jim Carol Band και Cramps πάλι!! Tom Russell το τελευταίο του, αλλά ότι έχω σε παλιό original βινύλιο είναι το πιο αγαπημένο μου: Shadows, Eddie Cochran, Johnny Cash, Johnny Horton, έχω μαζέψει διάφορα…

1. The Beatles – Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band

2. The Kinks – Face to Face

3. Velvet Underground with Nico.

4. Johnny Cash – Johnny Cash with His Hot and Blue Guitar

5. Duane Eddy - Have "Twangy" Guitar Will Travel

TELECASTER NICK:

Γενικά ακούω διάφορα…όλο αλλάζω…μου αρέσει οτιδήποτε είναι απλά R’n’R: Ότι Rock-a-Billy βγήκε στα 50’s, Country, Blues, όλα τα Garage-Punk συγκροτήματα του ’64-66, ότι Punk Rock βγήκε στα ‘70’s…κιθαρίστες σαν τους Merle Travis, Robert Johnson, James Burton, Scottie Moore, Keith Richards, Cliff Gallup, Paul Burlison, Chuck Prophet… (δεν μου αρέσουν καθόλου πάντως τα ψευτό-Psychobilly και Neo-Rockabilly…πω πω τι είναι αυτά ρε…)

1. Townes Van Zandt – Our Mother The Mountain

2. Gun Club - Miami

3. Neil Young & Crazy Horse – Tonight’s The Night

4. The Clash – The Clash

5. Drive By-Truckers - Brighter Than Creation's Dark

DD DYNAMITE:

Θα διαλέξω 5 album τα οποία και ακούω αρκετά τελευταία:

Rowland S. Howard – Teenage Snuff Film
Dimi Dero Inc. – Good Morning Monsieur Edvard
The Johnny’s – Highlights Of A Dangerous Life
The Only Ones – Even Serpent’s Shine
Green On Red – Here Come The Snakes

Στην «ελληνική σκηνή» ποιες μπάντες σας αρέσουν, και ποιες νομίζετε ότι «κολλάτε» μουσικά?

TELECASTER NICK:

Υπάρχουν πολλές υπέροχες μπάντες…δεν ξέρω αν «κολλάμε» με κάποια από αυτές αλλά μου αρέσουν. Θα αναφέρω μερικές με τον φόβο πάντα μη ξεχάσω καμία: Down & Out, Defile Des Ames, Last Drive & Earthbound, Appalachian Cobra Worshipers και Illegal Operation, Mani Deum, Velvoids, Mickey Pantelous, Bullets...γενικά οτιδήποτε αιρετικό, οτιδήποτε δείχνει την απαιτουμένη «ασέβεια» μου αρέσει.

LYDIA:

Όλοι αυτοί και οι Take The Money And Run, οι Swing Shoes…

THE SHOESHINE BOY:

Ξεχωρίζω τους αγαπημένους Earthbound. Επίσης Invisible Surfers και Echo Tattoo.

JOHN HARDY:

Τώρα τελευταία άκουσα τους Appalachian Cobra Worshipers και ενθουσιάστηκα αρκετά! Πολύ καλή μπάντα πραγματικά.

DD DYNAMITE:

Appalacian Cobra Worshippers…είναι όντως πολύ καλοί, τους είδαμε πρόσφατα…ξέρουν πολύ καλά αυτό που κάνουν και δημιουργούν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα, θα ήθελα πολύ να παίξουμε μαζί….

Γενικά πάντως, η «ελληνική σκηνή» είναι ζωντανή και δραστήρια και υπάρχουν πολύ καλά συγκροτήματα. Μου αρέσουν μεταξύ άλλων οι Last Drive, οι Velvoids, οι Lipstick Traces (RIP?), οι Mighty Shakers, οι Teenheat κτλ ….Επίσης, από το myspace έχω ακούσει 2 συγκροτήματα - από Θεσσαλονίκη νομίζω είναι - που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση και μου άρεσαν πολύ, δεν ξέρω αν είναι ενεργά βέβαια, οι Flamin’ Cowbells και οι Ghost Gallery, πολύ ωραίος ήχος…

Από την Αμερική του Woody Guthrie και της Μεγάλης Κρίσης, στην Ελλάδα του 2009 μοιάζει μακρύς ο δρόμος…Η μήπως όχι και τόσο τελικά?

TELECASTER NICK:

Είναι το ίδιο Dirty Plate Trail…όπως το περιγράφει ο John Steinbeck στο “Grapes Of Wrath” ή ο Woody Guthrie στα “Dustbowl Ballads”.

Ο ίδιος δρόμος που πρέπει να διανύσουμε. Δεν διαφέρουν πολύ τα πράγματα από τότε, ούτε οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους…Είναι το ίδιο παιχνίδι οικονομικής εξουσίας και εμείς σαν μέλη ενός οικονομικού συστήματος πληρώνουμε το κόστος κάποιων συναλλαγών.

Παρ’ όλα αυτά αυτό που αξίζει να δούμε είναι πως εμείς οι «απλοί» άνθρωποι έχουμε σαν υπέρτατη αξία τον ανταγωνισμό και σαν υπέρτατο φόβο την αδυναμία να «καταναλώσουμε».

Επίσης όπως αναδείξαμε σαν μέγιστο πρόβλημα την οικονομική κρίση που μαστίζει όλο το «δυτικό πολιτισμό» έτσι πρέπει να δούμε την κρίση χωρών που βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο ή σε κατάσταση πείνας. Τελικά πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε «προνομιούχοι» και τυχεροί που περνάμε μόνο τέτοιες βαθιές οικονομικές κρίσεις και όχι και κάτι άλλο!

Αυτή η αίσθηση παρηγοριάς θα λειτουργήσει σαν η ψευδαίσθηση της «εξόδου» από την «οικονομική κρίση»…

THE SHOESHINE BOY:

Εγώ ένα ξέρω…..αγχώνονται αυτοί που έχουν! Η διαχείριση χρήματος παγκοσμίως περνά τόσο από φάση ανόδου όσο και από φάση κρίσης και ύφεσης. Το θέμα είναι οι σωστοί χειρισμοί για να διασφαλιστεί η μη άμβλυνση των κοινωνικών τάξεων.

Κάτι τελευταίο ότι κι αν είναι αυτό που θα θέλατε να πείτε σ’αυτούς που μας διαβάζουν…

TELECASTER NICK:

Παραδέχομαι ότι είμαι ένας υπηρέτης του Legendary Saint Bernard Dog Brotherhood…υπηρετώ και θαυμάζω τον φοβερό αυτό σκύλο!

THE SHOESHINE BOY:

Αν δείτε το τραίνο να έρχεται επιβιβαστείτε και αν…..δεν σας αρέσει το σφύριγμα του, κατεβείτε στον επόμενο σταθμό!!!!!

JOHN HARDY:

Ο Shoeshine boy τα είπε όλα πιστεύω αλλά το τραίνα που έρχονται στη ζωή μας είναι πολλά, άλλα σε πάνε σε όμορφα μέρη και άλλα σε ταξίδι χωρίς επιστροφή. Οπότε σκεφτείτε καλά ποιο θα πάρετε χωρίς φόβο όμως, γιατί η ανθρώπινη ψυχή μπορεί να σταματήσει ένα τραίνο με γυμνά χέρια. Γεια σε όλους!

DD DYNAMITE

Rest in Peace Rowland…

LYDIA:

Keep on Keepin’ on....

saunterer

[.] Dustbowl - Goin’ Down